User:Vespertviro10000/txt

Kiel oni diradis en la gimnazio, dum sia lasta vintro Olja Meŝĉerskaja kvazaŭ tute freneziĝis pro ĝojo. La vintro estis neĝa, suna, frosta. La suno frue malleviĝis malantaŭ altaj abioj de la neĝokovrita gimnazia ĝardeno, ĉiam radianta, ĉiam promesanta por morgaŭa tago bonan veteron, froston, lumon, promenojn laŭ Katedrala strato, glitkuradon en la urba ĝardeno, roz-koloran vesperon, muzikon kaj, en la glitejo, la hom-amason kirliĝantan, meze de kiu Olja Meŝĉerskaja aspektis la plej senzorga, la plej feliĉa.